Ervaringsverhalen

Fethi neemt deel aan Begeleid wonen plus

"Ik hoop dat ik ooit weer een eigen huis zal krijgen"

Fethi neemt deel aan Begeleid wonen plus

“Ik vond het moeilijk om hier te aarden. Ik voelde me gecontroleerd, op mijn vingers gekeken. Ik wilde alleen maar naar buiten, de straat op. Maar nu, na zes maanden, ben ik rustig en voel ik me thuis. We zorgen hier in principe allemaal voor onszelf, doen onze eigen boodschappen en koken voor onszelf. Er zijn begeleiders aanwezig die in de gaten houden of het goed met me gaat en of ik aan mijn plichten voldoe. Ze zorgen dat ik naar mijn werk ga, dat ik ga sporten en dat ik structuur in mijn dag aanbreng. Dat is belangrijk voor mij, want zonder een dagindeling gaat het mis. Dan neem ik bijvoorbeeld mijn medicatie niet meer in. Hoe beter het gaat, hoe meer vrijheid ik krijg.

In 1996, na tien jaar regelmatig opgenomen te zijn geweest in verschillende ziekenhuizen, werd schizofrenie bij mij geconstateerd. Ik dacht dat ik gedachten van andere mensen kon horen, vertrouwde niemand meer en had hallucinaties. Zo zag ik dat ik werd aangevallen op straat door mannen met messen, maar engelen voorkwamen dat ik gestoken werd. Ik viel vaak terug op zaken die tussen hemel en aarde bestaan. Ik sliep niet en kon dag en nacht niet meer van elkaar onderscheiden. Soms at ik tien dagen lang niet, terwijl ik toch vol energie bleef zitten. Medicatie helpt goed, maar eigenlijk voel ik me zonder veel beter, actief en vol energie. Maar dan gaat het na een paar maanden altijd weer mis.

Op straat heb ik het stempel ‘gek’ maar bij GGZ Delfland word ik serieus genomen. Mensen hebben geen idee wat het betekent om schizofreen te zijn. Mijn huwelijk is er op stuk gelopen en ik heb niet echt een toekomst om naar uit te kijken. Ik leef met de dag. Het enige waar ik op hoop is dat ik ooit weer een eigen huis zal krijgen. Al zie ik ook wel weer op tegen de eenzaamheid van alleen wonen. Hier heb ik veel aanspraak. We stappen regelmatig bij elkaar naar binnen voor een praatje. Ik zie de andere bewoners niet als vrienden, maar zij begrijpen wel wat ik doormaak in het leven: de angsten, de pesterijen, het gebrek aan vrienden. Hier zijn we in elk geval niet alleen.”

Ik heb nu hulp nodig!